Realvine

Het genieten van wijn hoeft zeker geen formele oefening te zijn. Uiteindelijk is wijn gemaakt om genuttigd te worden. De franse wijnboer, met paarse handen van de druivenoogst, schenkt een flinke slok eigen wijn in een Duralex waterglas en drinkt hem in een keer op. Hij snijdt nooit zijn baguette met een mes maar breekt liever een stuk af. Is dit vulgaire? Wat maakt het hem uit! De wijze boer is niet pretentieus, hij is een levensgenieter. Voor hem is wijn een dagelijkse realiteit, geen heilige mysterie. In elk geval is hij meestal te druk met de 1001 taken die zijn wijngaard met zich meebrengt om z’n hoofd te breken over of de Riedel
als wijnglas degelijker is dan de Schott-Zwiesel.

Maar in de ‘formele’ wijnwereld waar veel geld wordt besteed, is dat wel anders. Afgelopen zomer was ik in de Bordeaux op vakantie. Zonder van te voren afspraken te maken reed ik mijn oude Renault 5 bij de chateau’s langs met de vraag of men tijd had een rondleiding te geven. In de meeste gevallen was dit geen probleem, wat voor Lynch-Bages en Cantemerle opmerkelijk was.

Echter, bij Chateau Latour wierp de portier een blik op mijn oude bak en werd ik beleefd afgewezen. Op hetzelfde moment reed een Duitser in pak, in een splinter-nieuwe Audi de oprit op en als een wonder ging het hek voor hem ogenblikkelijk open. Dit heeft misschien minder met etiquette te maken maar meer met het inschatten van wie geld heeft en wie niet. Het voelde in elk geval alsof ik in een pak van het Leger des Heils naar een formeel sjiek etentje was gegaan.

In de formele wijnwereld is imago heel belangrijk. Bij Chateau Cantemerle deed onze gastvrouw haar beklag over de franse supermarktketen J. Leclerc: “Ze hebben Chateau Cantemerle voor €20 in de aanbieding gegooid, bijna de kostprijs van deze wijn. Dat is heel gunstig voor de consument,” vertrouwde ze me toe, “maar slecht voor het imago van een Grand Cru Classé.”

Ik begrijp het. Imago is belangrijk. Denk aan de fatsoenlijke Bourgondische Chevalier met z’n ‘tastevin’, de tafel met het witte doek waar zelfs het kleinste voorgerecht een
kunstwerk is. De zwaan van ijs die langzaam in de middagzon wegsmelt. “Wie in Nederland”, dacht ik, “heeft dit soort elegantie, smaak en kennis? Dit soort geld?” En natuurlijk dacht ik meteen aan onze koningin. Zij, het koninklijk huis, is de vertegenwoordiging van alles wat in een land fatsoenlijk zou moeten zijn. Toch?

Lees meer »

Is Italiaanse wijn te vertrouwen? Het lijkt een gekke vraag maar recente wijnschandalen van Sicilië tot Toscana doen het vertrouwen van de consument niet bepaald vergroten. U kunt meer lezen in dit artikel van het Nederlands Dagblad.

Het schandaal dat Italiaanse wijnen kankerverwekkende stoffen bevatten betreft de allergoedkoopste maffia nep-wijnen. Ongeveer 70 miljoen liter van dit gevaarlijk spul, die nauwelijks van druiven afkomstig is, is al verkocht. En als dat al niet genoeg was, werd er kort daarop een tweede schandaal onthuld die de beroemde Toscaanse Brunello di Montalcino aan gaat, een Italiaanse top-wijn.

Brunello di Montalcino is een bewaarwijn die 100% van Sangiovese druiven moet komen. Maar volgens de Turijnse krant La Stampa: “zouden minstens 13 producenten ook merlot, cabernet sauvignon of zelfs petit verdot toegevoegd hebben om de nogal zware rode wijn een lichtere, zoetere toets te geven om de wijn op maat voor de Amerikaanse markt te maken. Er lopen onderzoeken tegen gerenommeerde huizen zoals Antinori, Frescobaldi en Castello Banfi. Bij de laatste zouden al 600.000 flessen in beslag genomen zijn.”

Als bekende huizen zoals Banfi oneerlijke praktijken gebruiken of met hun wijn sjoemelen is er iets serieus aan de hand. Voor een fles Poggio All Oro 1993, hun topcuvée, betaal je nu meer dan €100, dat wil zeggen als je hem kan vinden (nb: de andere jaren rond deze tijd zijn niet zo goed). De Sangiovese druif is feitelijk een gevoelige en moeilijke druif. Dat vele Italianen het schandalig vinden dat Toscaanse wijnmakers Franse druivensoorten toevoegen, kan ik me heel goed voorstellen!

Gastcolumn door Dwayne Perreault:

Overal ter wereld wordt ijswijn steeds populairder en voornamelijk in Oost-Azië in landen zoals Japan waar €200 voor een halve fles wordt betaald. Ik wil een paar dingen zeggen die de volgende drie vragenstukken over ijswijn bespreekbaar maakt, namelijk: wat is het, hoe is het gemaakt en waarom is het zo duur?

De Canadezen zijn tegenwoordig wereldwijd de marktleiders in het produceren van ijswijn. Maar laten we vooral niet vergeten waar het allemaal 214 jaar geleden (per ongeluk) begonnen is, namelijk in Duitsland waar er nu alleen in bijzonder koude jaren ‘Eiswein’ geproduceerd kan worden (2001 alsook 2004 bijvoorbeeld waren betere jaren dan 2006). De beste ijswijnen komen van de Riesling druif maar in principe kan je ijswijn van bijna iedere druivensoort maken, zelfs van de rode druivensoorten zoals Merlot. De druiven worden hier niet geoogst als ze rijp zijn maar er wordt gewacht met oogsten totdat ze, hangend aan de stokken, geheel bevroren zijn.

Deze manier van bereiding brengt het risico van hongerige vogels, herten en wilde zwijnen met zich mee die de druiven willen opeten en waartegen de druiven extra beschermd moeten worden. En bij regenachtig of warm weer loop je de kans dat de druiven gaan rotten. Maar als alles goed gaat worden de druiven bij -7º Celsius in een rap tempo geoogst en geperst. Dit moet ‘s nacht gebeuren en de hele wijngaard moet in een keer geoogst zijn. Als de druiven vriezen en dan weer ontdooien, is de wijn inferieur geworden.

Lees meer »